حاصل عشق مترسک به کلاغ

مرگ یک مزرعه است!

و من با این شبیخونهای بی شرمانه و شومی که دارد مرگ

بدم می آید از زندگی از مرگ

 

آنفولانزا گرفتم/سرعت اینترنتم افتضاحه/و چندین مشکل کوچک و بزرگ دیگه!

نماز شام غریبان چو گریه آغازم		به مویه‌های غریبانه قصه پردازم
به یاد یار و دیار آن چنان بگریم زار		که از جهان ره و رسم سفر براندازم
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب		مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم
خدای را مددی ای رفیق ره تا من		به کوی میکده دیگر علم برافرازم
خرد ز پیری من کی حساب برگیرد		که باز با صنمی طفل عشق می‌بازم
بجز صبا و شمالم نمی‌شناسد کس		عزیز من که بجز باد نیست دمسازم
هوای منزل یار آب زندگانی ماست		صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم
سرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی		شکایت از که کنم خانگیست غمازم
ز چنگ زهره شنیدم که صبحدم می‌گفت		غلام حافظ خوش لهجه خوش آوازم

 

واقعا بعضی وقتها مثل این روزها از بد شانسی خودم به وجد می یام!!

خب دلشورم بیشتر میشه وقتی حافظ هم این جوری میگه!!

بر سر کاج بلند و سبز باغ همسایه ما
عطر آزادی خود را می بویند

من به آزادی مرغان قفس می اندیشم
نه به پرواز و نگاه آنان

من به آن لحظه می اندیشم
که در آن رخصت پرواز کبوترهاست
من به آن هلهله گنجشگکان می نگرم
که به هنگام غروب

چشم ها را به افق می دوزم
کاش مردی به فراز کوه
با دو مشعل در دست
مثل خورشیدی
در ظلمت قلب من
ظاهر می شد ...

چشم ها را به افق می دوزم کاش دستی ز زمین می رویید
و درخت دگری بر تن دشت سیه می کاشت
کاش دسنی ز زمین می رویید ...


من به آزادی مرغان قفس
می اندیشم ...

خسرو گلسرخی ۱۳۴۳ رشت

 

!

آمده است

صدای نجوایش را با عابری تنها و خسته در این نیمه شب تاریک می شنوم.

آری این اولین صدای خش خش برگهای پاییز است.

خوش آمدی پادشاه فصل ها!

ساعت زنگ میزند ده دقیقه به هفت توی سرش می زنم و در ذهن خواب آلودم 10 را در 60  ضرب می کنم می شود 600 چشم هایم را می بندم اما چند دقیقه بعد بیدار می شوم دوربینم را بر می دارم و میروم تا از اولین روز مهد رفتن خواهر زاده ام عکس بگیرم . وقتی می رسم با خوشحالی به طرفم می دود و کیفش را نشانم می دهد با آن لهجه شیرین کودکانه اش می گوید قول دادی و آمدی! می خندد با خنده اش خواب از سرم می پرد! خوشحال است و هیجان زده .خواهرم می گوید از دو ساعت قبل بیدار شده !

یاد خودم افتادم و 12 سال  اول مهر ! یادم نمی آید هیچ وقت اول مهر جمعه بوده باشد!

در خیابان بچه ها با لباسها و کیف و کفش نو با شوق یا با اجبار به مدرسه میروند برای کودک خواهرم دست تکان می دهم و آرزو می کنم حداقل آینده اینها روشن و پر از امید باشد .

 

پ ن : دروغ چرا خوشحالم که مجبور نیستم مدرسه برم.

 

دست مزن! چشم، ببستم دو دست

راه مرو! چشم، دو پايم شكست

حرف مزن! قطع نمودم سخن

نطق مكن!چشم، ببستم دهن

هيچ نفهم! اين سخن عنوان مكن

خواهش نافهمي انسان مكن

لال شوم، كور شوم، كرشوم

ليك محال است كه من خرشوم

                                 

همبازی بچگی هایم دیشب عروس شد و رفت!و من تمام دیشب کودکی ام را در خواب دیدم!

 

در اين سراي بي‌كسي كسي به در نمي‌زند
به دشت پرملال ما پرنده پر نمي‌زند

يكي زشب گرفتگان چراغ برنمي‌كند
كسي به كوچه سار شب در سحر نمي‌زند

نشسته‌ام در انتظار اين غبار بي‌سوار
دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي‌زند

دل خراب من دگر خراب‌تر نمي‌شود
كه خنجر غمت از اين خراب‌تر نمي‌زند

گذرگهي است پر ستم كه اندرو به غير غم
يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي‌زند

چه چشم پاسخ است از اين دريچه‌هاي بسته‌ات
برو که هيچ‌کس ندا به گوش کر نمي‌زند

نه سايه دارم و نه بر بيفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسي تبر نمي‌زند